آرامش یعنی اینکه ...

همیشه ته دلت مطمئن باشی...

که توی سینه کسی که دوستش داری ...

یه خونه گرم داری..

بگذار تا دلتنگ باشم ، غصه و غم عالمی دارد بعد از تو تنهایی رفیقم شد، همین هم ، عالمی دارد! تنها خیالت کافی است اینجا، بهشتت را نمی خواهم هرجا که باشم با توام ، حتی جهنم عالمی دارد هر لحظه می بافم خیالت را در این پائیز دلتنگی فرقی ندارد ، نیمه شب یا روز ......هر دم عالمی دارد دیگر نمی ترسم بریزد اشکهایم ، خوب می فهمی!!؟ بی چتر ماندن زیر این باران نم نم عالمی دارد یک شب خودت را جای من بگذار عاشق باش ، می بینی دیوانگی ، دیوانگی ، دیوانگی هم عالمی دارد! یک تار مویت را به این دنیا نمی بخشم خیالت تخت من تا قیامت با تو هستم ... با تو آدم عالمی دارد!

ﯾﮏ ﺑﻐﻞ ﺣﺮﻑ، ﻭﻟﯽ ﻣﺤﺾ ﻧﮕﻔﺘﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﺭﻭﺡ ﻭﯾﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﻗﻔﺲ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺭ ﺭﮒ ﻭ ﻣﻮﯾﺮﮔﻢ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ ﺗﻮ ﻭﻟﯽ ﻓﮑﺮ ﺑﮑﻦ ﻗﻠﺒﯽ ﺍﺯ ﺁﻫﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﺳﺎﮐﺘﻢ، ﺣﺮﻑ ﻭﻟﯽ ﭘﺸﺖ ﺳﮑﻮﺗﻢ ﮐﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻟﺐ ﻫﺎﻡ، ﻧﺦ ﺻﺒﺮ ﺑﻪ ﺳﻮﺯﻥ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﯿﺨﻮﺩﯼ ﺳﻌﯽ ﻧﮑﻦ ﺩﺭﺩ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻨﯽ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﻮﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺷﻤﺎ ﺣﺒﺴﻢ ﮐﺮﺩ ... ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺁﺧﺮ ﺗﺐ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﺣﻖِّ ﺣﻖ ﮔﻔﺘﻦ ﺍﮔﺮ ﺣﻠﻘﻪ ﯼ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺑﺎﮎ ﻫﺎﯼ ﻣﻨﺼﻮﺭ! ﺑﺒﯿﻦ، ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﮔﺮﺩﻥ

وقتی مهربانی جزیی از وجودت باشه...
هیچوقت نمیتوانی ترکش کنی...
حتی اگه هزار بار دیگه هم به خاطرش دست بی نمکت را داغ کرده باشی...

شده تا نیمه ی شب در بزنی ، وا نکنند ؟ یا دری را شده با سر بزنی ، وا نکنند ؟ پشت در ، بید بلرزی و به جایی نرسی که تهِ فاجعه پرپر بزنی ، وا نکنند ؟ روی یک پله ، درِ خانه ی بی فرجامی بتپی ، قلب کبوتر بزنی ، وا نکنند ؟ تو بدانی که یکی هست که بی طاقت توست باز تا طاقت آخر بزنی ، وا نکنند ؟ خنده ای کردم و گفتم : دلِ من گریه نکن تو اگر صد شب دیگر بزنی ، وا نکنند این در بسته ، عزیز دل من ! بسته به توست شده باور کنی و در بزنی ، وا نکنند ...

وسعت خیال گاهی آنقدر عمیق است که بی هیچ تلاطمی ، هیچ موجی و حتی هیچ خروشی ، غرقت می کند به آرامی ... همچون فرو رفتن پاهای برهنه در شن های گرم ساحل آرام ... و دلپذیر ، شاید اما گنگ و ترسناک ... مثل اقیانوسی بزرگ که کور سویِ چشمان کم نورت ، امیدی در آن نمی یابد ... در قهقرای ذهن به خواب رفته من ، جایی برای آسودن نیست یا لحظه ای برای آرامیدن ... پرِ پرواز خیالم رو به کدامین سو است ؟ نمی دانم ... التهاب عجیبی است میان پژواک زمزمه لب هایم که گاهی صدای باران به خود می گیرد و گاهی از سکوت لبریز ، و من ... نگاهم رو به آنجاست به افقی محو که ویران شده و متروک ، در همسایگی خ

می دانی...
عشق های به وقت بی کسی ، رسمیت ندارند...
تنها طلب ترحم اند ، در رنگ و لعاب پشیمانی...
چشمت را روی دلت ببند وته مانده عشقت را ،
روی کولت بگذار و بگذر..
باور کن نمی ارزد
از سوراخ عشق دوبار گزیده شوی...

اهل رفاقت است خدا هم شبیه تویکسان گذاشت سهم مرا هم شبیه توتقسیم کرد جرم مرا با نگاه تووقتی که دید غرق گناهم شبیه تومردی گذاشت بر سر راهت شبیه منیک زن گذاشت بر سر راهم شبیه تودریا همیشه حسرت مهتاب می کشدمن هم اسیر جذبه ی ماهم شبیه توامن یجیب! گمشده ام را به من بدهبالا گرفته دست دعا هم شبیه توپیوند دست های تو با من همیشگیستاهل رفاقت است خدا هم شبیه تو

مجال شکوه ندارم گــــــــلایه ای هم نیستهمین که بر سر حرفــــــت بایستی کافیستتو واژه واژه غــزل می شوی در این دفترچه سرنوشـت عجیبی به شعر من جاریستفضای سینه ام از غـــــــم نمی شود تاریکهنــــــوز هم که هنوز است آسمان آبیستدوبـاره با دل تنــــگم کـنـار آمده امکه بی خـــیال تو حالا چگونه خواهم زیستحکایت لب شیرین همــــــیشه شیرین نیستهنوز، خسرو از این درد مشـترک شاکیستغزل به نقطه ی پایان رســیـده است،… اماحکایت دل مــــــــردی هنوز هم باقیست…

در همین حسرت که یک شب راکنارت، مانده امدر همان پس کوچه ها در انتظارت مانده امکوچه اما انتهایش بی کسی بن بست اوستکوچه ای از بی کسی را بیقرارت مانده اممثل دردی مبهم از بیدار بودن خسته امدر بلنداهای یلدا خسته، زارت مانده امدر همان یلدا مرا تا صبح،دل زد فال عشقفال آمد خسته ای از این که یارت مانده امفــــــــال تا آمد مرا گفتی که دیگر،مرده دلوز همان جا تا به امشب، داغدارت مانده امخوب می دانم قماری بیش این دنیا نـبودمن ولی در حسرت بُردی،خمارت مانده امسرد می آید به چشم مست من چشمت و بازاز همین یلدا به عشق آن بهارت مانده ام...

ای کاش بجز رنگ خدا رنگ نباشد
در ملک خدا فقر و بلا ، جنگ نباشد

ای کاش که در سینۀ کس غصّه نبینی
با این همه نعمت ، دل کس تنگ نباشد

ای کاش وفا جای جفا شیو ۀ ما بود
اندیشۀ کج ، حقه و نیرنگ نباشد

ای کاش دلی در قفس نفس نبینی
تا سینه چو آیینۀ پر زنگ نباشد

ای کاش اگر دست نیازی به تو رو کرد
از لطف بگیری ، دلت از سنگ نباشد

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت؟ باکی نیست!سلامت را بکن بگذرنگه بر پیش پا کن گوشه چشمی به بالا همکه شاید در میان ابر تاریک نفسهایت،کسی دست محبت سوی تو دارد!سلامت هم مثال صد سلام گرم دیگر در هوای سرد یخ بستهسلامت گوش کس نشنیده شاید، تو شنیدستی سلامم را؟مسیحای جوانمردت که شاید مرد روز پیش،خودت ترسای پیر پیرهن چرکین دیگر شو!هوا سرد است؟ آری! ناجوان مردانه؟ میدانم!بیا گرما بده بر خیز آتش شو!بیا سرخی آتش را نشان ده سرخی سرمای، رسوا کنبه امید سحر نتوان نشست امروز، غوغا کن!بیا من منتظر میمانم ای مهمانحسابم ذره ای از تو، که من را بر فروزد، بس!چه خوش وامت ادا کردی

من و تو یک روز عاقبت به هم می رسیم

آن روز کی باشد و کجا ؟

بگذار که بگذاریم پایِ حکمتِ خودش

فقط...

مهم آنست که من و تو یک روز به هم می رسیم

و من به اندازه همه این دلتنگیها

در آغوشِ تو گم خواهم شد....

سمج تر از همیشه فریادت می زند !قسم خوردم ...که می بوسم و می گذارمت کنار ... ! اما دلـــــم ... سمج تر از همیشه فریادت می زند ! ...

اگرمیخواهی به من تکیه کنی, تکیه کن... فقط بدان که من دیواری ترک خورده هستم!! تحمل تکیه دارم اما ضربه را نه... ...

چه خوش است کنج خلوت به فراغ دل نشستن
نه ملامت جوابی ، نه خجالت سوالی
من و راه بی نیازی چه فسانه ی عجیبی
تو و رسم دلنوازی چه حکایت محالی
سر عاشقی ندارم که ز بخت خود ندیدم
نه امانی از فراقی نه نشانی از وصالی